Sinds kort fiets ik zonder Strava.
Een eenvoudig besluit, zou je denken. Een app verwijderen. Maar zo gemakkelijk ging dat niet. Mijn fietstochten waren steeds meer een verzameling cijfers geworden: snelheid, afstand, tijd, hoogtemeters. En natuurlijk de prestaties van anderen. Was ik snel genoeg? Had ik mijn vorige tijd verbeterd? Wat was mijn hartslag? Ik fietste niet alleen meer om te fietsen, maar ook om te meten en te vergelijken. Regelmatig was ik flink gefrustreerd. Eigenlijk had Strava mij in de tang. Ik heb wel eens de uitdrukking gehoord 'als het niet op Strava staat, is het niet gebeurd'.
Precies op dat moment las ik Onbeschikbaarheid van de filosoof Hartmut Rosa. Hij beschrijft hoe we de wereld steeds meer beschikbaar proberen te maken. We willen haar kennen, bereiken, beheersen en optimaliseren. Maar juist daardoor kan iets verloren gaan: onze ervaring dat de wereld ons kan raken.
Dat zette mij aan het denken over fietsen. Wat zou een onbeschikbare fietstocht zijn?
Misschien is dat een tocht zonder vast doel. Op de fiets stappen en niet precies weten hoeveel kilometer je zult maken. Een andere weg nemen omdat die er mooi uitziet. Stoppen omdat het landschap je treft. Je tempo aanpassen aan de wind of aan je vermoeidheid. Niet voortdurend vragen: hoe doe ik het? Maar eerder: wat doet dit met mij?
De fietstocht hoeft niets op te leveren. Ik hoef haar niet te verbeteren of te overtreffen. Misschien kom ik thuis zonder te weten hoeveel kilometer ik heb gereden, maar met het gevoel:
dit was goed.
Misschien is dat wel wat Rosa bedoelt met resonantie: niet de wereld volledig naar je hand zetten, maar je erdoor laten raken en erop antwoorden. Soms moet je daarvoor misschien gewoon de fiets pakken.
Zonder doel.
Reactie plaatsen
Reacties