Ik maak kunst omdat ik graag iets laat ontstaan. Het fascineert me dat ik kan beginnen zonder precies te weten waar ik uit wil komen. Vaak is er geen vooropgezet beeld of idee. Ik volg een beweging, een lijn, een vorm of een materiaal en kijk wat zich aandient. Gaandeweg ontstaat er een compositie die iets begint te zeggen. Het is steeds weer de uitdaging om daarop te vertrouwen.

In mijn werk komen vaak constructies, structuren en systemen terug. Ze kunnen iets tastbaars hebben, maar verwijzen ook naar de structuren waarin wij als mensen leven: regels, verwachtingen, patronen en de blik van anderen. We worden erdoor gevormd en soms zelfs geleefd. Daardoor kunnen we steeds verder verwijderd raken van wat we zelf ervaren en verlangen.

Daarbij interesseren juist verlies, leegte en het gevoel van vervreemding mij. Ze zijn ongemakkelijk, maar kunnen ons ook wakker maken. Misschien ontstaat daar ruimte om opnieuw te ontdekken wat werkelijk van onszelf is en wat ons leven betekenis geeft.